Three footprints symbolizing three years of photoblogging.

~~ # ~~

Zonlicht kleurt de nieuwe bladeren van de Japanse esdoorn in onze achtertuin intens rood.
Ik krijg nooit genoeg van het bewonderen van dit schouwspel.
Het is gewoon fascinerend.

Nog iets anders wonderbaarlijks …
Voor het eerst in jaren … uren bezig geweest in de achtertuin …
En tot nu toe praktisch geen last van mijn gewoonlijke hooikoortsklachten!
Vraag mij niet hoe dit mogelijk is, maar het moet haast wel door de aanhoudende droogte komen.
Van mij mag dus de aangekondigde regenkans voor aanstaande week nog even uitgesteld worden …
Want eh …
Je wilt niet weten hoeveel er aan die achtertuin moet gebeuren!

~~ # ~~

Sunlight colours the new leafs from our Japanese Acer intensely red.
Its a fascinating sight I never get enough of!

Today something else has been very remarkable.
For the first time in years I spend hours gardening in our backyard and so far … my allergy hasn’t taken much of it’s usual retaliation measures …
I have no other explanation then this must be because of the very dry weather conditions of the moment.
As our backyard is a nightmare I’ll be hoping that the predicted change of weather for next week will stay away for some more time …

This picture made me long back to these Flamenco lessons.

~~ # ~~

Het zien van deze foto deed me terugverlangen naar deze Flamencolessen.

Blue!
My most favorite color.
Just using it to say:
‘It’s done!
This is the new ‘look’ of this photoblog.’
I hope you like it too.

~~ # ~~

Blaauw!
Mijn favoriete kleur.
Ik gebruik het even om te zeggen:
‘Dit is het nieuwe uiterlijk van mijn fotoblog.’
Ik hoop dat jij het ook leuk vindt.

Het zal hier een paar dagen stil blijven.
Ik neem namelijk even een pauze.
Al enige dagen heb ik last van nek, schouder en rugpijn.
Afgelopen dinsdag weer bij de chiropractor geweest, maar helaas is mijn rugpijn niet verminderd. Verergerd zelfs.
Dit zitten achter de computer helpt ook niet echt, … dus ik pauzeer even.

*
Ik wens je een heel prettig weekend.
Hopelijk wordt het net zo schitterend zonnig als de dag van vandaag.

~~ # ~~

I’ll be taking a break for a few days here.
I’ve been having some neck, shoulder and back ache lately.
Even last Tuesday’s visit to my chiropractor didn’t alleviate this.
This morning it had even worsen.
This computing isn’t helping either.
So I’ll take some time off to give it a chance to heal.

*
I wish you a very pleasant weekend.

Onze dochter heeft een handwerkvirus te pakken.
Ze is aan het haken geslagen.
Maar dat is nog niet alles.
Ze heeft er ook nog een weblog erbij aangehaakt.
‘Handwerk’ heet het.


Ik moet je bekennen dat ik je dit niet zonder enige trots vertel.
Ik vind namelijk dat ze talent heeft voor handwerken.
Het make-up tasje hierboven heb ik van haar gekregen ter gelegenheid van ons twintigjarig huwelijk. Zestien was ze toen en ze heeft het helemaal zelf bedacht, gebreid en gevoerd. Behalve voor het breimotief is er verder geen enkel patroon aan te pas gekomen en al helemaal geen hulp van moeders want het moest een absolute verrassing worden.
En of het een verrassing werd!
Nog steeds ben ik er ontzettend trots en blij mee.

Van breien is ze nu even afgestapt … ( sorry M. te lief om niet te laten zien ).
Haken is haar ding, zegt zij en dat laat ze op haar blog zien.


Nou Meid … Veel succes en heeeel veel plezier met je ‘Handwerk’!

~~ # ~~

I proudly announce you my daughters blog.
She named it ‘Handwerk’ (Handwork/needlework).


In my, not so unprejudiced opinion, she has talent.
At sixteen she made me the little make-up bag above as a present for our twentiest wedding anniversary.
She designed and made it all by herself.
I’m still very proud and happy with this present of hers.

Crochet is her thing these days, she says, no knitting at the moment, (Sorry Hun, to cute not to show! )
so that’s what she shows you at her blog.
Take a look.

It’s already been a year since I started blogging.
At the time I used the Dutch saying ˜Op hoop van zegen” meaning “hoping for the best”.
Looking back, two things characterise this virtual period of time:
Figuring out how and learning.

Namely figuring out and learning how to:
Make lay-outs; image-editing ; upload pictures; posting; HTML; servers; FTP; WP and whatever else I’m forgetting to mention.
Gathering all of this information sometimes gave me a very ‘upside down’ head.

Showing my photos to family and friends was my goal.
It still is.
But I still don’t have the feeling I really started doing that yet.
I hope that having my own space and a coach now, might lead me to more smooth ‘blog waters’.
So, this time I’ll say:
“Hoping for better”.

~~ # ~~

Een jaar


Het is inmiddels een jaar geleden dat ik een blog startte.
“Op hoop van zegen” zei ik toen.
Als ik terugkijk op deze virtuele periode, springen er vooral twee woorden uit:
Uitzoeken en leren.
Deze twee woorden kunnen dan geplaatst worden voor:
Lay-outs; beeldbewerken; foto’s uploaden; posten; HTML; servers; FTP, WP, … en wat ik verder nog vergeet te vermelden.
Af en toe hield ik er een behoorlijk ‘Ondersteboven hoofd’ aan over.

Mijn foto’s aan familie en vrienden laten zien was mijn doel.
Dit is het nog steeds.
Maar voor mijn gevoel ben ik hier eigenlijk nog steeds niet echt aan begonnen.
Nu dat ik een eigen ruimte heb en een coach, hoop ik op rustiger ‘blog vaarwaters’ en zeg dan maar:
‘Op hoop van beter’

Pasgetrouwd stelletje wasjes;
Babywasjes;
Verhuiswasjes;
Kleuterwasjes;
Huisje, boompje, geen beestje, wasjes;
Basisschoolwasjes;
Terug van vakantie wasjes;
Tienerwasjes;
Opnieuw met z’n tweetjes wasjes.


Na een generatie (drieëntwintig jaar) trouw wasjes draaien,
Is per 28 december 2006,
Onze wasmachine met pensioen gegaan.


Zou het vertrek van deze wasmachine in de vorm van een stripverhaal uitgebeeld worden dan had het
deze smiley op zijn wasmachine gezicht gehad omdat hij meegenomen werd door een zeer sympathieke jongeman die zodra mijn Lief hem vertelde dat de foto’s voor een blog bestemd waren,
spontaan en fotogeniek poseerde!
Dank je wel sympathieke jongeman!


Nu staat er in onze bijkeuken een jongere uitvoering met kermisachtige kwaliteiten.
Op naar de volgende twintig jaar van ‘kleine wasjes, grote wasjes’ draaien!

With retirement


Just married washes;
Baby washes;
Move washes;
Toddler washes;
House, garden, no pet, washes;
Primary school washes;
Back from vacation washes;
Teenage washes;
Just the two of us again washes.


After a generation (twenty three years) of washing services our washing machine has been replaced
for one with kind of fairground functions.


Had this departure been illustrated in a comic, this machine would’ve had this

smiley on it’s washing machine face because the very nice young men who took it,
immediately assumed a photogenic pose as soon as he heard from my Hubby
that the pictures where meant for a blog.
Thank You very nice young men!


Up to the next twenty years of ‘kleine wasjes, grote wasjes’* (small washes, big washes).

* ‘Kleine wasjes, grote wasjes’ was a hit in 1985 by the Surinam-Dutch party/salsa band Trafassi.
Unfortunately I wasn’t able to find a sample of this hit on the Net so you could hear it.

Update
5 december 2006
Ter gelegenheid van onze drieëntwintigste huwelijksdag, op 2 december 2006, hebben wij de afgelopen dagen in Maastricht doorgebracht. Onderstaand bericht had ik op deze dag vanuit Maastricht zelf willen publiceren. Dat is me echter niet gelukt. Hierbij publiceer ik het bericht alsnog.

Mijn Cadeau
Dit is mijn favoriete foto van mijn Lief en mij.
Die is door onze dochter genomen in 1996, tijdens een vakantie aan de Costa Brava.
Ik houd van de zonnige uitstraling van de foto en het blauw van de zee op de achtergrond.
Maar ik houd er vooral van omdat het haar gelukt is er een mooie ‘Wij’ foto van te maken.

Vandaag zijn wij drieëntwintig jaar getrouwd.
Dat zijn genoeg jaren om terug te kunnen blikken.
Nog niet zo lang geleden las ik in een Wachttoren artikel dat je
je huwelijkspartner als een cadeau van God kunt bezien.
Het soort cadeau waar je zuinig op bent. Met zorg mee omgaat.
Dat vond ik heel goed weergeven wat ik voel als ik terugkijk op deze jaren.

Mijn man. Mijn cadeau.
Iedere dag zit er een lintje voor mij om hem heen.
Telkens vind ik onder dat strikje:
Liefde, vriendschap, steun, weerklank, tederheid, …
En nog veel meer dan ik in woorden weet uit te drukken.
Vanonder dat strikje kwam ook nog een meisje
met ‘zijn’ mooie donkere ogen en haar.

Mijn man is zonder meer mijn hemels geschenk.
Wat kan ik anders dan zielsgelukkig met hem zijn!

.
#
.

Update
December 5, 2006
Last December 2, 2006 was our twenty-third wedding day. For this occasion we spend a few days at the city of Maastricht. Maastricht is located in the most southern province of the Netherlands, Limburg.
I wanted to publish this post at that very day, down there, but didn’t succeed.
Hereby I’m still publishing it.

My Gift

This is my favourite picture of my Hubby and I.
Our daughter took it, in 1996, during a vacation at the Costa Brava, Spain.
I love it’s sunny appearance and the blue of the sea.
But I love it especially because she manage to make it a ‘Us’ picture.

Today is our twenty-third wedding day.
Enough years to enable me look back.
Not so long ago I read in an Watchtower article that you could
consider your marriage partner as a present from God.
The kind of gift that you treasure allot and take very special care for.
That’s exactly the feeling I get when I look back at those past years with my husband.

My husband. My present.
Everyday there’s a gift ribbon around him for me.
Each and every time I’ll find underneath that ribbon:
Love, friendship, kindness, support, tenderness, …
And allot more then I can find words to say it with.
From underneath that ribbon there was also a beautiful girl
with his beautiful dark eyes and hair.

My husband most certainly is my gift from heaven!
I can not be anything else then blissfully happy with him!

Well, for a moment there, I did panic!

I choose to drink tomato juice.
And what do you think I did with it?

I couldn’t help it! … Those cups were very slippery!

I don’t have a picture of all of the red juice on my table because at that moment I was precautionally holding the camera underneath the table. (Ya, I know me!) I didn’t dare to move until I got some paper towels to clean the mess away.
Luckily most of it remained on top of the table because of the tickness of this juice.
The damage was limited to a stain at my trousers, the photo bag and a small drop on the camera.

And, eh … as it is also displayed on the picture … shall I also mention the offered food?

First consider the following:
We step on the train at seven o’clock in the morning;
We didn’t take much food along because it’s not allowed to take food on board;
Airport food for some mysterious reason has it’s own, very special price;
The airplane was delaiyed.

Whit this in mind, do you think this uplifted our flying heart? *

* November 13, 2006 KLM announced that they are going to improve the quality of their meals on board.

#

Paniek!

Ja, even was ik in paniek.

Ik had gekozen voor tomatensap en wat denk je dat ik ermee deed?

Kon het niet helpen! Die kopjes zijn vreselijk glad!

Helaas heb ik van al dat rood op mijn tafeltje geen foto, want ik hield de camera voorzichtigheidshalve (ja,ja, ons kent ons!) onder dat tafeltje. Gelukkig is tomatensap zo dik dat het meeste op het tafeltje bleef liggen. Ik heb geen vin verroerd totdat ik dikke keukenpapier kreeg om het spul op te ruimen. De schade bleef beperkt tot een vlek op mijn broek, de fototas en een drupje aan de zijkant van de camera.

En nu die lege bakjes toch op de foto staan, zal ik het ook over het aangeboden eten hebben?

Als je eerst het volgende in gedachte houdt:

Wij zijn om zeven uur op de trein gestapt.

Wij hebben niet al teveel eten meegenomen want je mag geen eten mee aan boord nemen en eten weggooien doen wij dus niet.

Om mysterieuze redenen heeft vliegveld eten een heel bijzondere prijs.

Het vliegtuig had vertraging.

Wat denk je? Zou dit dan iets zijn om erover naar huis te schrijven? *

* Op 13 november heeft KLM bekendgemaakt dat men o.a. gaat investeren in betere kwaliteit voedsel.

Even een korte interruptie in de Madrid serie.
Wij hebben gisteren goed nieuws te horen gekregen van de dokter.
Het hoofdstuk operatie, ziekenhuisopname en/of afspraken is nu passé!
Het enige waar ik mij nu op hoef te focussen is:
Rustig verder herstellen.
We happy!

#

One short break to the Madrid Series to tell:
Yesterday we got good news from the doctor.
No more hospital appointments needed.
Just recovering.
That’s the only thing I have to worry about now.
We are happy!

1- Precies een week geleden was ik, dankzij (en ondanks mijn waardering voor) de deskundigheid en goede zorg, erg blij deze borden al twee dagen na mijn opname in het ziekenhuis te kunnen volgen.
Terwijl mijn Lief mij onder dit bord doorreed dacht ik aan mijn 88 jarige Oma.
Enige tijd geleden is mij verteld dat zij al de dag nadat zij aan haar gebroken heup was geopereerd, rechtop in bed zittend, de familie afwachtte. Wat haar betreft was ze klaar om naar huis te gaan!
Toen ik dat hoorde lachte ik wat in mezelf en dacht: ‘Typisch oma!’
Nu dacht ik vol begrip:
‘Amen, Oma! Oost, west, thuis best!’

2- Vandaag ben ik naar mijn chiropractor geweest. Eerst twijfelde ik of deze behandeling niet te snel na de ingreep zou zijn. Omdat ik sindsdien zo moe bleef verwachtte ik eigenlijk weer in bed te belanden. Maar het tegendeel is gebeurd. Één uur na de behandeling leek het of er een knop was omgedraaid. Mijn energie was terug!
Geen haar op mijn hoofd die nog gedacht heeft aan enige vorm van horizontale stand.
Wat een verandering!
Ik hoop dat het zo blijft.

#

1- Exactly one week ago I was, thanks to (and despite of my gratitude towards) the expertise
and good care, very happy to follow these (exit) signs just two days after my admission to the hospital.
While my Hubby was wheeling me out I thought of my Grandmother.
Some time ago she broke her hip. But on the very next day after her surgery she was already sitting up, waiting for the family to arrive. As far as she was concerned, she was ready to go home!
At the time I smiled and thought: ‘Typical my Grandma’.
But now I fully understood her:
‘That’s right, Grandma. There’s no place like home.’

2- Today I went to my chiropractor. I was doubting if this wasn’t to soon after my surgery. Because I have been so tired since I was expecting to have to spend time in bed again.
But no. Just one our after the treatment things changed. My energy was back! Wow.
No horizontal position today. No way!
What a change.
I hope it stays like this.

Dank je wel voor je:

Bloemetje; bezoekje; kaartje; knuffeltje; e-card (ha, ha, h … autch); reactie op deze blog; mailtje; telefoontje en gebeden (wat een toepasselijke dagtekst vandaag!).

Dankzij de rust en goede zorgen merk ik dat het iedere dag een beetje vooruitgaat.
Toch heb ik nog erg veel last van extreme vermoeidheid waardoor het mij niet lukt om echt te computeren en/of e-mails te beantwoorden.

Daarom wilde ik je via deze weg toch nog bedanken voor je hartelijke belangstelling.
Ik (wij) waard(e)er(en) dit zeer en het doet mij (ons) goed.

Liefs,
Marisol

#

Thanks to rest and the good cares, each day I’m feeling a little bit better.

The only thing is: I’m still extremely tired.
Because of this I haven’t been able to spend enough time on the computer to reply to e-mails (or post).

Therefore, I want you use this post to thank you very much, for your ‘Get well soon’, prayers (what an appropriate daily scripture today!) and other ‘best recovery’ wishes.

I (we) appreciate it allot. It was really comforting.


Thank you so much,
YS
Marisol

Net zoals met mijn eerste fotoblog wilde ik deze ook beginnen met een ‘hemel foto’ .

Je zult zien dat dit thema vaak terug zal keren.
Ik heb er gewoon een zwak voor.
Deze is onderweg, vanuit onze rijdende auto genomen. Vandaar dat het niet helemaal scherp is. Toch vind ik hem mooi. Vanwege die wolk dus.

Deze foto is op dit moment nog toepasselijker omdat je nu ook nog kunt zeggen dat ik in de wolken ben want de operatie is goed gegaan, ik ben erg moe, maar ik ben wel weer thuis!

.

I’m starting this photoblog the same way as on my previous one. With a ‘ sky’ picture.
In time You will notice that this topic keeps returning.
I took this picture from our riding car (no, I wasn’t driving!). Thats why its not entirely sharp. Nevertheless I like it.
Because of that cloud.

At this moment this picture is even more appropriate because I can also say that I’m walking on clouds because the operation went well, I’m very tired, but I’m home again!

Today,  twenty three years ago, my sweetheart pop out THE question.

I’m very glad he did!