Een paar maand geleden las ik bij Don Amaro twee posts genaamd ‘Mysterie’, namelijk ‘Mysterie 1- Bussen’ en ‘Mysterie 2 – Afspraken en geduld’.
Al bij verschillende voorvallen uit ons dagelijks leven heb ik gedacht dat het wel bij dat thema zou passen.
Deze (van gisteren) wil ik toch niet onvermeld voorbij laten gaan. Ook al betekent dit dat ik jullie opnieuw laat wachten, sorry, op de rest van onze Madrid foto’s.

Bij de kassa van de grootgrutter:
‘Mevrouw, mag ik u vragen, … Wat is dit voor groente?’
Ik kijk haar aan. Hoe oud zou ze zijn?
Zeker niet jonger dan zestien.
‘Prei’ zeg ik.

‘Jij kookt dus niet’ probeer ik te grappen.
‘Ze houdt waarschijnlijk alleen van kant-en-klare maaltijden’ vult mijn Lief aan.
‘Oh. Ik dacht dat het selderie was‘ beantwoord zij.
Ach ja, een mens kan zich vergissen.

Vervolgens vraagt zij zich hardop af:
‘Hoort hier geen prijscode op te zitten?’ .
‘Jij moet het hier aan de kassa wegen.’ hint ik terug.
Ze bladert wat in haar prijscodes lijst en stelt vervolgens dezelfde vraag aan haar vakkenvullende collega.
Hij dicteert haar de code en ziedaar de kassadisplay ontraffelt het mysterie:
‘Prei = € 0,34’.
‘Ik heb anderhalve maand niet achter de kassa gezeten … ik weet het allemaal niet zo goed meer.’ verontschuldigd ze zich.

‘Exotische groente!’ grapt mijn Lief terwijl wij naar buiten lopen.
‘Ze is vast heel ver weg geweest in die zes weken!’ vul ik aan.